30 maart 2026
Het reddingsverhaal van Portakal
Een geluid tussen het puin
Tijdens onze zoekacties na de aardbeving in Hatay hoorden we een zwak gemiauw komen uit de kelderverdieping van een half ingestort gebouw. Toen we naar binnen gingen, vonden we een kat met een oranje vacht, verzwakt maar met heldere, levendige ogen.
De vacht was dof geworden, de ribben waren te zien, maar het licht in zijn ogen was niet gedoofd. We noemden hem meteen Portakal — zijn oranje kleur en zijn lieve gezicht deden die naam alle eer aan.
Een zwaar behandeltraject
Bij het onderzoek door de dierenarts bleek de situatie ernstig:
- Ernstige uitdroging — behandeling met een infuus werd gestart
- Bovenste luchtweginfectie — antibioticakuur toegediend
- Schurft — een behandelplan met speciale shampoo en medicatie werd opgesteld
De eerste dagen waren kritiek. We hielden Portakal urenlang in de gaten. Op de derde dag at hij voor het eerst zelfstandig — voor ons een enorme overwinning.
Twee weken later begon zijn vacht weer te glanzen en kwam hij aan in gewicht. Elke dag werd hij een beetje sterker.
Het moment waarop Portakal voor het eerst zelfstandig at, zal ik nooit vergeten. Het lijkt een kleine stap, maar voor ons betekende het alles.
Waar is hij nu?
Portakal is nu permanent bij ons in zorg. Hij is gesteriliseerd, volledig gevaccineerd en we blijven zijn regelmatige controles bij de dierenarts trouw volgen.
Hij heeft een vaste dagelijkse routine — elke ochtend rent hij op hetzelfde tijdstip naar de deur, hij weet precies wanneer het etenstijd is. Bij onze bezoekers is hij een favoriet: hij duwt zijn kopje tegen iedereen aan en spint honderduit.
Honderden lieverds zoals Portakal wachten nog op hulp. Maak kennis met al onze lieverds.